امام حسین(ع) برای احیای دین جدش در حالی که، شرک و دنیا پرستی خود را در لباس اسلام و امیرالمومنین عرضه می کرد، به پا خواست تا پیام اسلام راستین را برای همیشه تاریخ جادوانه کند.

او به پاست خواست و جانش برای احیای اسلام عزیز فدا کرد و از همان ظهر عاشورا بود که زینب پیام آور این نهضت بزرگ تاریخ پرچم عاشورا را به دست گرفت و از آن پرستاری  کرد تا امروز و همیشه تاریخ پیام آن روز بزرگ جاودانه باشد.   

زينب به معناي زينت پدر است اما او علاوه بر آن پرستار كربلا و رسول خون برادر هم بود حضرت زينب کبري (س) تنديس صبر، استقامت و مقاومتي است كه در واقعه عاشورا و در دوران زندگي، پرستاري ايثارگران را برعهده داشت که درس آزادگي را عملی تجربه کردند.

حضرت زینب)س) پرستاری امام زمانش حضرت زین العابدین (ع) و دیگر بیماران و مصیبت‌زدگان اهل بیت را برعهده داشت، و ضمن اینکه رسالت مهم نگهداری و تبلیغ از نهضت حسینی را به خوبی انجام داد، از پرستاری بیمار کربلا نیز با تحمل همه سختی‌ها و ناملایمات، آنی فروگذار نبود و تا آخرین رمق دین خود را به مکتب و رهبرش ادا کرد.

پرستاری از بیمار کوچکترین مسئولیت زینب بود. پرستاری وظیفه سنگین و ارزشمندی است و پرستار متعهد باید با صبر و حوصله، هر نوع ناملایمات را برای انجام خدمتش تحمل بكند. چنین کاری از عهده هر کس برنمی‌آید. با این وجود مقام زینب، آن قدر والا و عظیم است که او پرستار نهضت و انقلاب حسینی است، چون این پرستاری به مراتب مهمتر و سرنوشت‌سازتر از پرستاری بیمار بود.

زینب نقش نگهداری از قیام خونبار حسینی را بر عهده داشت که قطعاً اگر او این بار را بر دوش نمی گرفت، خون حسین پایمال می شد و بسیار دشوار بود که نهضت ابی عبد الله (ع) به مردم اعلام و ابلاغ شود.

استاد شهيد مرتضي مطهري در خصوص پرستار نهضت عاشورا مي‌گويد: از عصر عاشورا زینب پرستار انقلاب حسيني تجلی می‌کند، از آن به بعد او واگذار شده بود، رئیس قافله اوست، چون یگانه مرد کاروان کربلا امام سجاد (س) است که در این وقت به شدت مریض است، یکی از کارهای زینب پرستاری از امام زین العابدین(ع) است. مجلس عزای حسینی را برای نخستین بار زینب ساخت و در عین حال از وظایف خودش غافل نیست.

سید نورالدین جزایری هم می‌نویسد: حضرت زینب هم از حیث صورت و هم از جهت سیرت شباهت به جده خود خدیجه (ع) داشت. حضرت خدیجه انیس و مونس و مایه تسلی پیامبر(ص) بوده است و برای استحکام دین مبین اسلام از تمام اموال خود گذشت و حضرت زینب نیز یار و غمخوار و مایه تسکین دردهای امام حسین (ع) بود و برای ابقای تمام اموال خود و حتی از قناع سر و گوشواره و فرزندان خود صرفنظر كرد.

آري به راستي زينب رسول خون است. تاليف بدون انتشار معنايي ندارد؛ حسين  تاليف كربلا و زينب انتشار آن است. زینب پرستار کربلا به خونخواهی عشق می آید. عشق به خوبی ها، عشق به پاکی ها، عشق به راه حق و حقیقت. عشق به امام.

امام حسین (ع) پيش از شهادت سفارش‌های لازم را به زینب كرد و پرستاری نهضت را به او واگذار کرد و او را به صبر و بردباری امر كرد و به میدان با قلبی محکم و بی هراس از آینده‌ نهضت، حرکت کرد.

زینب نیز پرچم پرافتخار حسین(ع) را بر دوش گرفت و نگذاشت این پرچم الهی بر زمین افتد و با اقتدار و شهامتی که تاریخ نظیرش را ندیده در برابر امیر خون آشام کوفه و شاه پلید شام لعنة الله علیه ایستاد و با سخنرانی‌های جاودانه‌اش زندگی را در کامشان تلخ كرد.

راستی چه رادمردی است این زن، که با آن همه مصیبت‌های سخت که هر یک کوهی را به لرزه درمی آورد و انسان را مضطرب و از خود بی خبر می‌كند، در برابر سنگدل‌ترین و تندخوترین و تبهکارترین انسان روی زمین، آن سان با کبر و مناعت برخورد می‌کند و همه را به شگفتی وامی دارد.

زینب پرستار است، نه تنها پرستار و مراقب امام سجاد(ع) که در بستر بیماری است که پرستار پیام کربلا و سیدالشهدا، پرستار حقیقت.

پابان خبر