آن شب پرستاره کویر هزاران شهاب سوزان را روانه جایی کوچک به کوچکی آشیانه بم در دشت بزرگ"زمین" کرد که شماری از آنان پرستاران بودند. 

آن شب گهواره تندر خشم طبیعت، خواب ناز 100 هزار شهروند یک دیار کویری اما پرجنب و جوش با همه خنده های طلایی، آرزوهای سبز و نفس مرگ و نیستی را برسرای آنها پاشید و میلیون ها ایرانی در شب سرد و کویر برای مویه  مادران بی فرزند، برای ضجه کودکان یتیم، برای تراوش اشک از چشمان مردان تنها و بی کس، برای قطار سفید جنازه ها در درازنای کوچه و پس کوچه های یک شهر برای آسمان خون رنگ یک شهر داغدار، برای جستجوی بی تابانه بازماندگان در لا به لای آوار خانه ها برای بیکرانگی یک فاجعه هولناک گریستند.

در کنار بیش از 34 هزار جان باخته این حادثه مرگبار پرستاران هم بودند. شمار کادر پرستاری در بیمارستان های خصوصی و دولتی بم پیش از وقوع زلزله 162 نیروی استخدامی، 32 نیروی طرحی در بیمارستان های دولتی و 46 نیروی قراردادی در بیمارستان خصوصی بود.

گزارش ها حاکی از آن است که در این فاجعه هولناک 58 نفر از پرسنل پرستاری جان باختند و 8 نفر مجروح شدند (زن و مرد). از این تعداد 2 سرپرستار مرد، 5 سرپرستار زن، 18 پرستار زن، یک بهیار مرد و 10 بهیار زن ، 2 کمک بهیار مرد و 5 کمک بهیار زن، 7 دانشجوی پرستاری پسر و 8 دانشجوی پرستاری دختر هم بودند و این حالی است که خانواده شمار دیگری از پرستاران قربانیان این واقعه بودند.

بر اساس این گزارش، دفاتر پرستاری در بیمارستانها با همکاری هیئت مدیره نظام پرستاری بم بلافاصله پس از وقوع زلزله فعالیت خود را آغاز کردند و تا یک هفته پس از زلزله و حتی یک ماه پس از آن فعالیت ها ادامه داشت.

یک هفته پس از وقوع زلزله جلسه فوری پرستاران با ریاست بیمارستان، مترون و سوپروایزرها تشکیل و مقرر شد یک سوپروایزر به همراه شمار اندکی نیروی پرستار در ساختمان پیش ساخته در جوار بیمارستان امام خمینی(ره) به مداوای بیماران سرپایی در کمتر از 24 ساعت بستری با میزان مراجعه روزانه 2 هزار نفر بپردازند .

برنامه ریزی و اطلاع رسانی برای فراخوان نیروها چادر به چادر توسط برخی نیروهای پرستاری انجام شد و پرستاران کمیته رفاهی برای کمک به بسته بندی و توزیع کمک های مردمی و شرکت در برگزاری سمینار ها و کارگاه های پایان سال 83 را تشکیل دادند.

 شماری از پرستاران در سمینار انجمن پرستاری ژاپن در ارگ جدید بم شرکت کردند و 90 درصد نیروی پرستاری بومی با وجود مشکلات روحی و روانی فعالیت خود را در بیمارستان های صحرایی آغاز کردند.

همچنین با همکاری نظام پرستاری کل کشور و هیئت مدیره نظام پرستاری بم طرح  ACTION AID اجرا شد و به موجب اجرای این طرح خدمات درمانی مراقبتی به 500 خانوار بمی توسط 20 پرستار ارائه و به طور همزمان طرح بازسازی روحی و روانی برای حادثه دیدگان هم اجرا شد. 

از بحرانهای پرستاری در 6 ماهه نخست پس از وقوع زلزله هم می توان به آمار زیاد تصادفات داخل شهری به علت شرایط موجود، بازگشت بیماران مستقر در شهرهای دیگر، آمار فراوان سوختگی به علت زندگی در چادر و کانکس، دل نگرانی پرسنل از خانواده هایشان در محل کار و بالاخره مسافت زیاد چادرهای محل زندگی با محل کار اشاره کرد.

اما وقوع ناگهانی و غیرقابل پیش بینی چنین وقایع دلخراشی که بارها و بارها در کشور شاهد آن بوده ایم. با توجه به قرارگیری ایران روی کمربند زلزله امری است بدیهی که البته ضرورت توجه به برنامه ریزی و مدیریت بحران قبل از حادثه با اقدامات پیشگیرانه و البته تربیت پرستاران بحران را برای زمان حادثه اثبات می کند.

پایان خبر